Juul van de Kolk werd in 1929 geboren in Wanroy aan de rand van de Peel en was de oudste uit een boerengezin van acht kinderen. Veertien jaar jong werd de wereld hem te klein. Hij zag geen toekomst op de boerderij en besloot missionaris te worden, in de Rooms Katholieke kerk een persoon die wordt uitgezonden om ‘de blijde boodschap van het evangelie’ te verkondigen, in Juul’s eigen woorden: ‘ontwikkelingswerkers avant la lettre’.

Hij volgde zijn oom Martinus die ook de boerderij vaarwel had gezegd en als latere roeping zijn bestemming had gevonden bij de paters Missionarissen van Mariannhill op Klein Vink.

Op de internaatsschool werd de basis gelegd, voor de hogere studies (filosofie, theologie) bezocht hij de Universiteit van Würzburg. Juul kon aardig studeren, mocht allerlei colleges volgen en ook meedoen aan exposities (schilderen en beeldhouwen).

Een jaar vóór de priesterwijding vroeg de overste hem zijn visie op het geloof op schrift te stellen. Tegen alle goedbedoelde adviezen van professoren in vertelde hij naar eer en geweten hij wat hij er écht van vond. De conclusie van de overste was: "Wat jij gelooft is ons geloof niet. Als jij intreedt word je ongelukkig.”

1954. Na zich elf jaar te hebben voorbereid op het gewijde ambt stond Juul in een gebroken wereld en was hij genoodzaakt zijn weg te zoeken buiten de kloostermuren. Hij belandde in de bouw, werkte op architecten- en constructiebureaus, deed enkele jaren ontwikkelingswerk en - tot aan zijn vervroegde pensioen in 1986 – was hij veertien jaar lang directeur van een vormingscentrum voor werkende jongeren. Sindsdien is hij als vrijwilliger actief in onderwijsbond en ouderenbonden op het gebied van belangenbehartiging.

Beeldhouwen

Wordt Juul gevraagd iets te zeggen over de betekenis van zijn beelden, vertelt hij ‘wat hij er achteraf van vindt’, de verbeelding die hij er nu in ziet.
Juul: “Dat is een verhaal apart! Uitleggen wat een beeld voorstelt is heel iets anders dan een beeld maken. Het maken gebeurt meestal zonder veel verhaal of bedoeling. Je vindt een stuk oud hout met noesten en barsten, half vergaan of vermolmd. Je slaat aan het hakken terwijl je kijkt of je al doende een beeld ziet ontstaan, een vondst die je aanspreekt.
Ik voel me een beetje als een boer die zich verdiept in het mysterie van de natuur, op zoek naar de onnaspeurbare ontwikkeling van al wat leeft. Dat boeit me mateloos. Daar probeer ik dan ook vorm aan te geven.”

(Webmaster: Peter Stalmeier, september 2007/januari 2013 )